شمارهٔ ۳۸ - بهشت و دوزخ

رسول دید که جمعی گسسته افسارند به چاره خواست کشان ربقه در رقاب کند بهشت و دوزخی آراست بهر بیم و امید که دعوت همه بر منهج صواب کند من از جحیم نترسم از آن که بار خدای نه مطبخی است که در آتشم کباب کند ز مار و عقرب و آتش گزنده تر دارد خدای خواهد اگر بنده را عذاب کند جحیم قهر الهی است کاندر این عالم ترا به خوی بد و فعل بد عقاب کند به قدر وسعت فکر تو آن یگانه حکیم سخن ز دوزخ و فردوس در کتاب کند برای ذوق تو شهوت پرست عبدالبطن حدیث میوه و حوریه و شراب کند از آن نماز که خود هیچ از آن نمی فهمی خدا چه فایده و بهره اکتساب کند تفاخری نبود مر خدای عالم را که چون تو ابلهی او را خدا حساب کند