بخش ۲۸۴ - غرّه شدن کوش و آغاز نافرمانی وی

ا ایرانشان ابن ابی الخیر
0 Altın Yaprak
از آن پس چو نیروی خود دید کوش ز گنج و ز مردان پولادپوش همان کان زر کآن خدای آفرید که اندر جهان هیچ شاهی ندید وز آن کوه سر برکشیده به ماه وز آن استواری و چندان سپاه دلاور شد از کشور و جای و چیز به از جای و چیز ایمنی نیست نیز همه روز و شب گفت با خویشتن که اندر جهان نیست شاهی چو من چرا بود باید همی زیردست بدین لشکر و گنج و جای نشست ز شاهان که دیدندشان تاکنون نژادم فزون است و مردی فزون که او با سیاهان مازندران بکوشید چندان به جنگاوران فریدون به مردی ز من بیش نیست چنین گنج و لشکرش در پیش نیست برابر نیامد به هنگام جنگ من این بی بنان را ندادم درنگ برآوردم از مرز ایشان دمار به تیغ و به زوبین زهرآبدار چو اندیشه در مغز او شد دراز به ایران نیامد دگر ساو و باز نه نامه فرستاد جز گاه گاه نه چیزی فرستاد نزدیک شاه نهانی کسی بر دبیران گماشت سر از راه داد و درستی بگاشت سر راه ایران به مردان سپرد نهانی فرستاد مردان گرد اگر نامه کردی دبیری به شاه که برگشت سالار از آیین و راه از این پس ندارد سر کهتری برون شد ز آیین فرمانبری گرفتی و با نامه بردی برش همان گه ز تن دور کردی سرش وگر شاه از او خواسته خواستی به پاسخ یکی نامه آراستی که بر مرز ویران و شهر تباه هزینه کنم گر فرستم به شاه

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.