بخش ۵۶ - نکوهش شاه چین سپاه خویش را

ا ایرانشان ابن ابی الخیر
0 Altın Yaprak
بر آشفت و با لشکر خویش گفت که درد و غمان با شما باد جفت همه دشمنان را برم سوی کوه چو سوی صف آیم همه همگروه ز دشمن گریزان شما چون رمه همه توده گردیده پیشم همه چو در جنگ زهره چنین داشتید ز نیواسب وز من چه کین داشتید همی بود بایست برجای خویش به نزدیک جفت دلارای خویش زنان شبستان بهند از شما بدین داستانی نهند از شما کنارنگ گفتند کای شهریار به تندی زبان را تو رنجه مدار هماورد ما گر بدی آدمی از این رزم هرگز که گشتی غمی چو آن دیو دوزخ برآرد غریو بلرزد همی هفت اندام دیو درختی ست گویی هر انگشت او به درد دل از چهره زشت او چو او را ببینیم در دشت جنگ بیفتد همی تیغ و زوبین ز چنگ نه با اسب او اسب جوشد همی بپرد روان چون خروشد همی نمایید گفت از سپاهش به من نشان سلیح و کلاهش به من که من چون مر او را ببینم ز دور کنم کرکسان را بر این دشت سور یکی گفت آن کس که پیش سپاه سواری فگنده ست و کرده تباه ز خون جوشن و تیغ او لاله رنگ دهان و لبانش چو کام نهنگ بر آن دشت کاو اسب تازد همی تو گویی همی گوی بازد همی به چشمش نیاید همی رزم هیچ به بازی و ناورد دارد بسیچ

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.