Alışkanlığım Oldun Sen

Alışkanlıklarımın en başına kurmuşsun O muhteşem tahtını Bazen zalim bir Mısır firavunu oluyorsun Öfke kuşanıp yıldırımlar yağdırıyorsun Yangın yerine dönüyor bütün denizler Düşlerimi idam ediyorsun bir gece yarısı Her vuruşunda başım düşüyor toprağa Yetmiyor ki isyanlarım Ne zaman baş kaldırsam Bir daha mahkum ediyorsun zindanlarında İşte o zaman "ben" ölüyorum... Bazen de müşfik bir Hitit tanrıçası oluyorsun Kybele gibi İpekten tüller içinde geliyorsun bazen Sabahın ilk ışıklarında kollarıma Kahverengi bir çift mum aydınlatıyor odamı Can oluyorsun Canıma can veriyorsun Çare getiriyorsun çaresizliğime Son buluyor içimin yangınları Musikiye dönüyor bütün yakarışlarım İşte o zaman "sen" oluyorsun...