Amenna

Sen yine de aldırma bana Kitap sayfalarında unutulmuş kuru bir çiçek say Kokusuz ve renksiz ve şekilsiz Say ki; Alacasından kan damlatan bir gece Bilmem kaçıncı kez tutulmuş güneş Soğuk ve karanlık ve ıssız "Biraz kül, biraz duman" Cenaze içinde can Biraz da hezeyan Say… Say işte sevgili Say ki, Sözüm salkım saçak dökülsün Yüzüm bölük pörçük yıkılsın Günahlarım sevaplarımın katili olsun yine Zehire müptela, zıkkıma aşina Göze mil, kulağa kurşun olsun Varsın bu şiir de böyle olsun Sen yine de aldırma bana Çekme sakın ellerini üstümden Sessiz sedasız olur benim iç çekişlerim bilirsin Aldırma boynundaki çığlığıma Biraz hüzzam, biraz nihavent, biraz segâh, Çokça mahur Say… Sen yine say ki; Gölgem bıçak çeksin yüreğime Bütün tuzları benim yaralarım tüketsin Nasılsa bir türlü çözülmüyor Boğazımdaki doksan dokuzuncu düğüm Hangi "yakın" bu kadar uzak Hangi mısra koyak Ve hangi şiir sığınak Hangi sonbahar böylesine kızılca kıyamet Kimde görülmüş bu sadakat Bu alabildiğine sükûnet Bu ram oluş ve bu biat Varsın olsun, Sen yine kifayetsiz Say… _/__ Ben ki; Hiçbir kapıdan geçemeyen Levh-i mahfuz'dan kovulan adam Vuslatını ahirete saklayan... Bütün yazdıklarıma inat Yine de aldırma sen bana Kahrına da lütfûna da Amenna! ! !