Ant İçmişiz Yaşamamaya

yanlış kapılara eşik olmuşuz yıllar yılı çamurlu çarıklar çiğnemiş bedenlerimi bıkmadan usanmadan bir ömür her yanımız çürük yüreğimiz kırık dökük hülyalarımız hicran yumağı pıhtılaşmış kan tortusu avuçlarımızda yorgun nasırlar zulmün kanlı elleri çevirmiş gönül defterimizin ipek sayfalarını ve kendi boz bulanık öykülerini yazmışlar kan damlayan kalemlerinin kılıçtan keskin uçlarıyla yerin yedi kat dibine gömülmüş bir damla ışığa muhtaç ferini kaybetmiş yılgın bakışlarımız yarasalar kemirmiş meleklerin öpmeye kıyamadığı merhamete muhtaç ellerimizi yaban topraklarına yağmış cömertçe bereketli yağmurlarımız ömür boyu biz kururken bir yudum sevgiye muhtaç boy vermiş yılışık gülümsemeler çatlamış dudaklarımızda geç kalmışız yaşamaya sanki ant içmişiz yaşamamaya...