Ben... Bir Oda ve Sen

Zamanlardan bir zaman Ben bir oda ve sen Kim bilir belki de unutulmuş acı bir kuşluk saati Tavana çivilenmiş uykusuz bir çift göz Yeşil.../çimen yeşiline özenmiş Galiba benim gözlerim bunlar/kan yeşili Hatıra kırıntılarını biriktiriyorum Ekle ekle bitmiyor/ekledikçe yetmiyor İstanbul kokan bir oda Benim odam Koku/kim bilir belki de senin kokun Carmina bu/mutlaka carmina olmalı Camlarda iğde çiçeği buğusu Titrek parmakların çizdiği bir kalp Bir yarısında ben olmalıyım bunun Öbür yarısında kim bilir belki de bir ömür Benim ömrüm olmalı Mutlaka öyle olmalı/diğeri ölüm zaten Rengine boyanmış dört duvar Azbeyaz mı ne Yerde cam kırıkları/yürek kırığı gibi Benim yüreğim gibi Tavanda yolunmuş bir kucak yıldız Kim yolmuş ve nerden belli değil Belki de benim bir zamanlar mehtaptan kopardığım Saçlarına dizdiğim yıldızlar bunlar Mutlaka o yıldızlar olmalı Çatlak bir dolunay sızıyor Perdeleri lime lime camlardan Bir de güneşin parçaları Güneşin parçaları dökülüyor tavandan Sen dökülüyorsun Ben topluyorum/bir elimde güneşin parçaları Bir elimde senden kalanlar Sert bir rüzgar esiyor/bir tufan Saçlarının rüzgarı bu besbelli Simsiyah Bir kez daha kırılıyor camlarım Yüreğim gibi kırılıyor/darmadağın Bir oda dolusu yürek kırığı Bir kuşluk vakti işte Unutulmuş zamanlardan bir zaman Ben odam ve sen.