Her Dokunduğum Bahar Donar

İsteyip de söyleyemediklerimdir, Kağıtlara döktüklerim. Şiir diye tutuşur her akşam, İçimin yangınları. Mor ateşte yanarım, Kalemi her tutuşumda. Buz keser içimde bir şeyler… Yangının ortasına düşer uçurtmalarım, Ömrüm, yanmakla donmak arasında Gider/gelir… Bir ateş ki; Alnıma değince buz gibi olur. Gökyüzünde çürümüş bir ışık topu kesilir, Isıtmaz ki bu güneş eskisi gibi. Bütün çiçeklerde gelincik kırmızısı, Ağustos sıcağında titrer bir serçe, Ağzımdan zehir çıkar nefes yerine… Şakaklarımda talihimin sızısı, Alev alev dökülür gözyaşlarım toprağa. Kış ayazında yanarım da ben; Her dokunduğum bahar donar…