Her Akşamki Gibi... Yoksun...

güneş gün yorgunu ağaçların dallarına asıldı düşecek yine toprağın en uzak kıvrımlarına alevden bir demet güle sarılıp katil akşamın ilk karartıları bunlar soğuk adımlarından belli kan damlıyor yine parmaklarından sen yoksun, her akşamki gibi…. görmüyorsun… bu kuru soğuk mu iliklerime işleyen ben miyim sokak başındaki bu buzdan adam acı bir tokat gibi patlıyor akşamın akşamcıların kızıl alacalığı derin kuyuların diplerinde kayboluyor kör bıçakların doğradığı sesim sen yoksun her akşamki gibi… duymuyorsun… yoksun işte, yine her akşam olduğu gibi kalbimin kuyusuna gömülüyor hayallerim kirpiklerimi kırıyor buz tutan gözyaşlarım ateş kırmızı artık uzaklardaki ufuklar adım adım içine çekiyor bakışlarımı her yorgun durakta seni bekliyorum sen yoksun her akşamki gibi... gelmiyorsun... ağlamayı unutalı yıllar vardı da kızıl karıncaların yuvalandığı kurşundan kalelerden akıp gelen gözyaşlarım akşamın okşadığı soğuk yüzüme iplik iplik akarken şimdi sen yoksun her akşamki gibi... silmiyorsun… her satırından kan sızan şiirler kazıyorum okşamayı unuttuğun tenime ellerin yok sen yoksun gülücüklerin yok üşüyorum ısıtacak sevgin yok vakit ölmek vaktidir artık sen yoksun her akşamki gibi... bilmiyorsun