İsterdim

çok mu uzaklardasın bugün yine? ulaşmıyor çaresiz feryatlarım sana oysa ben uzaklardan da olsa bile bir ses olmanı isterdim, bir selam, bir nefes... bir el olmanı isterdim, bir kol... 'Özledim' deyip sarılmanı, ısıtmanı bu soğuk bedenimi en karanlık yerinde düşlerimin çıkıp gelmeni isterdim. kınalı bir bahar gibi, umut ışığı olmanı isterdim hayatıma... ve senin ışığında aydınlanmak isterdim... ne olurdu gelebilseydin, gelseydin ve yaslasaydım başımı omzuna, geçerdi üşümesi yüreğimin, geçerdi üşümesi içimin, kirpiklerimde yağmurlar dumanlanmazdı biliyorum... akşamın alacakaranlıkları acı vermezdi o zaman pespembe bir güneş açardı yine karanlık ufuklarımda ve senin güneşinin sıcaklığında ısınmak isterdim... özlemek dağının doruklarında dolaşıyor yine dumanlı başım hasretin paslı hançeri dalıp giriyor bedenimin en ücra köşelerine oysa ben bu soğuk ocak pazarında seninle suları yeşil bir ırmağın kıyısında buluşmak isterdim dağıtmak saçlarını kucağıma ve saçlarının kokusundan öpmek, içime çekmek ve ılık soluğundan içmek, doyasıya içmek isterdim... nafile mi, bütün bu bekleyişlerim aramızdaki bütün yollar kapalı mı? bütün dalları kesik mi şimdi, yeni ektiğimiz fidanımızın... yokluğunun buz gibi soğukluğunda mı donacak benim bedenim hep... hep üşüyecek miyim sana ulaşmayan yolların duraklarında ellerim ceplerimde seni beklerken gözlerim yolların en sonunda ufukların noktalanan sonlarında ellerini açmış beni beklemeni isterdim... yokluğunla titriyor sensizliğim ateşler içinde bedenim... öyle bir üşüme ki, hiçbir şey ısıtmıyor artık. bütün uzuvlarım uyuşmuş, ezip geçiyor ruhumu acılar... Ve soğuk ocak pazarında bütün acılarımı kucağında dindirmek, seninle olmak isterdim... senin olmak isterdim... seni isterdim...