Kırık Dökük Bir Şiir...

Gündüzleri gecelere boyarız gün ortasında Kırılır kanatlarımız/ uçamayız samanyoluna Karalarız kıra/döke öksüz bir özlem Zülf-ü yare dokunur bütün şiirler Hece hece saçılırız da kaldırımlara Ne yâr anlar meramımızı Ne de dilimiz söylemeye yeter Garip türkümüzü Yırtılıp durur aşkın zarı parmağımızda Gözler kaçar gözlerimizin değdiği yerden Karışır gider toprağa tüm bekleyişler Yarınlara emzik olur gözyaşlarımız Salkım saçak dökülürüz de gözpınarından Ne yâr anlar derdimizi Ne de elimiz kırmaya yeter Kırılası gururumuzu Tam orta yerinden sökülür cümlelerimiz Paramparça olur yazılamayan şiirler Dökülür gölgemizden acı günahlar Pusuda bekler bizi kara bir cellat Yükleriz de kelebek kanadına narin bir sevda Ne yâr görür rengimizi Ne de adımlarımız aşmaya yeter Varılmayan hedefimizi Vuslatlara inat vedalar doğururuz Sabah şafaklarından gün sökülürken Yaşanmamış hayaller dolar ceplerimize Dudaklarımızı ödünç alır kumrular Asılı kalır da akasya dallarında hep kavuşmalar Ne yâr tutar ellerimizi Ne de kollarımız sarmaya yeter Kurumuş dallarımızı.