Kandiller Astım Geceme

Şimdi Soframda yoksun... Oysa bilirsin ki Ne açlıklar çektikte ayrı komadık Kendimizi sevda mangalımızdan Her zaman minderin yanı başımda Ve sıcaklığın aşımdaydı. Menemenimin buharında da yoksun Banacak sevdamı kalmadı nedir? Her kaşıkta yudumladığım Yüreğinde mi göçtü bu ellerden Kandiller astım geceme Sıyırayım karanlığı yokluğuna kadar. Araladım basmadan perdeyi ki Seni ilk öptüğüm gecenin Şahidi olan O hep en uzakta duran yıldızın Işığı süzülsün gözlerime. Odanın öbür ucuna attığımız Üzerinde kahve içip fallar baktığımız Güz rengi mindere kaydı gözlerim Neler yaşadık senle üstünde Ve en çok ta altında. Köze durdu fındık kabukları da, Kendi külleriyle kapadım ateşini Ne garip değilmi! ! ! Demliği atam üstüne diye geçsede usumdan Elim varmıyor sensiz beklemelere. Düşünsene köze sardığım kül gibi Sarardım geceleri seni ama Yine de ısınamadım diye uzanırdın dudaklarıma Yağmur olur akardı bedenlerimizde sevdamız. Soframda yoksun... Ben sensiz ben iliklerine kadar aç Ben teninde rüzgar Ben dingin suskun bir sevdalı. Soframda yoksun... Sen közüm sen korum sen sevdam Sen yüreğimin her yanı sen canlar ötesi. Bahçe kapısındaki mandalı da söküp attım Ardına kadar seni bekliyor begonyaların. Biliyormusun? Takılmak için eteğine Daha da serpildi güllerin. Sen soframda yoksun Bahçemde de erguvanlarımda da yoksun İspinozlar bile sensiz dolmuyorlar geceye Bir yudum su bile akmıyor dereden. Sen yoksan Geride koyduğuna ne ad vereceğim! ! ! Soframda zemheri esiyor Hazanı arar oldu gözlerim. Oysa bahardın Her yanın farklı bir çiçek gibi kokardı Her sabah farklı doğardın ikimiz için. Özledim be rüzgarla oynaşan saçlarını Özledim be soframda bağdaş kuruşunu Özledim be sana türküler yakmayı. Gönlümde soframda hep açık sevdalı Dalgaların sarp kayalara uzanışı gibi Yine vur yine yıka yine öp Sofram ol kandilim ol ben ol...