Hüzün İklimi

Bir sonbahar akıyor gözyaşı misali yazdan, Ve aktıkça gönlüme vuruyor yazdan kalan işkence kıvamında platonik bir aşkın hasret duygusu Gözkapaklarımı her kapattığımda manalı gözyaşımı durdurmak istercesine bir çaba, ama nafile Sonbahardan olsa gerek, istesem de kısa kollu mavi çizgili gömleğimle çıkamaz oldum dışarlara, Evet, her hüzün ikliminde böyle olur, İnsan direnir yazdan kalma duyguları simgeliyen giysilerini giymeye. Dışarı çıkıyorum sonra saat sabahın dördü ve insansız sessizliği simgeliyor geçmiş günün ağırlığını belinde hisseden kaldırım taşları Bir sonbahar şiiri bu, Her ayrılık ikliminde yaşanan hüzünbaz özlem duygularını dışa vuran ve fırtına gibi esen rüzgarların sadece seslerini dinleyip, uçan hardal sarısı yaprakların dairesel balesini izleme imkânı bulduğum, buğulu camların ardından bakıyorum yazı sürükleyen sonbahara. Sürüklerken; gözlerinle hayatıma renk katan güzelliğini ve Seni içinde düşlediğim o masum dolunayımı da aldılar, Umut iklimlerine inat bir haykırışla o gri tonun tümüne hakim bulutlar, Artık hayallerinle yaşamaya çalışıyorum ama ne fayda; seni düşledikçe artıyor içimdeki özlem, Ve hayatımın en zor kararını verip, Seni Sensiz Unutmaya Karar Veriyorum. Çünki biliyorum ki seni ne zaman unutmaya kalksam, Bir kor daha alevleniyor yüreğimde.