Suçlu

Karanlık kovalarken sabahı sessizlik hükmettiğini,haykırıyor hayata duyunca bu sesi; geçmişte buluyorum kendimi tanımıyor kimse beni buralarda demekki ait değil artık geçmiş bana. Seyreylerken kendimi,zulmün kalemi açlık yazıyor yokluğun ise izi sevgiye çıkmakta Nazım'ın isteği; yani heryerde mutluluğun resmi. Şimdilerde boğuluyorum birilerin elinde korkmamak elde değil merak ediyorum katilimi çok sonra sahipleniyor suçu geçmiş. açıyorum gözlerimi ölüme yakalanmış sabah, yabancı artık bana dün gece gündüzler artık bir sana tutsak.