Biraz Umut Biraz Mutluluk Ama Hep İstanbul..

Ayaklan ey İstanbul, Yüreğindeki tüm harfleri uyandır imla hatalarından. Sevda hasrete düşmüşse Öznelerini daya yalın ayak satırlara. Dar kaldırımlarından yürüt Mavi'ye çalınmış şarkıları. Ve besmeleyi daya dudaklarına. Sultanahmet'in ıslak göğünden bağışla adını. Ve hecele sevdayı Bir dua miktarı.. Kuşan ey İstanbul, Gözlerine zincirlenmiş tüm renklerini Galata'nın eteklerinden sal özgürlüklerine Bir martının kanadında yankılansın ismin. Sıva kollarını, En temiz yanından guslet yaralarını. Huşa tepesine daya da cümlelerini, Bilinmedik bir şiire niyetlen Sultanahmet'te bir sabah namazı sonrası. Dayan ey İstanbul, Tali bir yolun insanlık kavşağında Yitirilen bir canın üstünüe örtülen Bir gazete parçasıyla örtme yüreğinin aczini. Sana ithaf edilmiş tüm şiirlerin suçluluğundan soyun da Bayram namazına durmuş Küçük bir çocuğun duasını giyin. Ve iskarpin kokan yüreğinle dön yüzünü mazine. Topuklu ayakkabı seslerini Vapur seslerinden ayıklayıp Fatih'in gözlerine boya mavinin tüm harflerini. Hazırlan ey ey yâr. Pier Lotti'ye yaslanmış çocukluğunu kaldır. Haliç'in maviliğine sür bozkırlığını. Gökyüzüne uzanmış ellerinden Geçmeyi dene Cennetin lale bahçelerine. Ve iki yakası hiç kavuşmamış Bir sevdanın raksına tanık olacaksın Ölümün en çok sana benzediği yerde. Kalabalıkların içinde saklanan yalnızlıktı adın. Biraz hayattın sen. Biraz da aşk Ama hep İstanbul'dun. Bir fincan huzur, Bir miktar umut Ama hep mutluluk'tun sen.