Kırılsın Hükmün Kalemi

Yoksun yine. Gözlerimdeki fer ölgün, Nisan yağmurları kirpiklerime sürgün. Düşlerimden sana koşmak istesem , Iraklaşıyor adımlar içimde. Ne zaman umutlar çizsem gözyüzüne Bir çocuk ağlıyor avuç içlerimde. Hasretinde, İlk miydi dudaklarımın kuruluğuna Közleri su diye serpişim ? Son muydu kurtlanmış yaralarıma Acılarını merhem diye serişim ? Bilemiyorum ey yâr. Kelimelerim, Güneşin avuçlarında bize ağlıyor. Islak gözyaşlarım hiç dinmeyecek. Biliyorum bu hasret de bitmeyecek. Sana kavuşmak için, Kaç kez denedim oysa , Kum saatinin belinden akan Zamanı "senin gözlerinde" durdurmayı.... Kaç kez denedim , Zifiri gecenin kirpiklerini koparıp Karanlıklarına " yıldızları " doldurmayı.... Bozkırları emzirirken yaşlarımla, Aldırma sen bana ey yâr. Dünüme acılarını , Bugünüme sevdanı , Ömrüme adını mühürlemişken Nefesim diye seni soluyacağım. Uzaklarda olsam da, Dualarında senin için yaşayacağım. Sevdamızı Ahirete saklarken, Kırılsın hükmün ince kalemi artık Vuslatın son müebbetine.. Hecelerimi hasretinde yitirmişken, Dilin oldum artık, Söyleyemediklerine gebe..