Sensizlik Zormuş

Gelirsin diye , Çatlamış toprağa kirpiklerimin ıslaklığını bezedim Ayrılıklardan bizar olmuş gönlüme Sadece senin gelmeni diledim Omuzlarımdaki acılarımı bir hamlede seninle silkeledim Avuçlarımda sensizlikte akan gözyaşları Dilimde ise gidişinde bestelenen ah u figan Yarınımı unuttum, sensiz bugünümü bildim hep ziyan Ayrılık ateşi yanarken avuçlarımda Kader terazisinde kalmamış ince mizan Sensizliğin karanlığında kaybettiğim güneşimi ararken İpi kopmuş uçurumlarda sensiz dolaşan ruhumu seyrettim Sen yokken hep büyük günahlara yoldaşlık ettim Uğruna, bu canımı çoktan heba ettim Sen geleceksin diye gülüşlerimi yarınlarıma tutsak ettim Nemli duvarlara bir de sensizlik eklenince Geceden sabaha gözyaşımla kaç kez intihara meylettim Çok gördün bana, mutlulukla birkaç sıcak tebessümü Gidişinle kuruttun seninle açan yüzümdeki taze terennümü Oysa seninle ne çabuk unutmuştum katmerleşmiş hüznümü Gelmedikçe büyüyen yalnızlığında lal oldu bu dilim Düşündükçe sensiz beni, sensizlikte ben sanki bir hiçtim Ham yüreğimle ayrılığın ateşinde hep sana piştim Umutlarım seninle gurbete düştü düşeli Anlamı nedir diye sorgulamıyorum bu uzun sükutun Belki de yüreğim hep sensizliğe meftun Tomurcuğunu yitirmiş gelincik gibi Gidişinle yüreğimdeki umut çiçeklerini çoktan kuruttun Bensiz ne yapıyorsun diye sorarsan Kalbimde sensizlikte biten yediverenleri ayıklıyorum Sanma ki sensiz buralarda yasıyorum Sensizlik zormuş meğer yavaş yavas ona alışıyorum