Kendi Küçük Dünyamı Seviyorum

Kendi küçük dünyamı seviyorum Bir bataklığa benzese de kimi zaman Kıyısında bana yeten çiçekler açan Kendi küçük dünyamı seviyorum Dört mevsim soluk bir güneş Yol gösteriyor yaralı şiir kuşlarına Serilmiş yatıyor yüreğimin kanlı taşlarına Dört mevsim soluk bir güneş Sessiz sakin geçiyor günlerim Kurcalamıyorsa içimdeki fırtınayı eğer Gizli gizli bir keder Sessiz sakin geçiyor günlerim Kaçmak istemiyor değilim gerçi Zaman zaman bu dünyadan, bunalmış, bezgin Yüreğimde karanlık, kanlı bir bozgun Kaçmak istemiyor değilim gerçi Ve bazen çılgınlar gibi Kaçıyorum da içimdeki zincirlerden boşanıp Dayanılmaz bir isteğin ateşiyle yanıp Ve bazen çılgınlar gibi Daha derin, yabansı bir boşluk Bekliyor beni ama orda da Çağrısına kandığım başka dünyalarda da Daha derin, yabansı bir boşluk Sonunda yaralı, yenik, pişman Kendi küçük dünyama dönüyorum gene Sığınmak için, çaresiz, gölgesine Sonunda yaralı, yenik, pişman Kendi küçük dünyamı seviyorum Bir bataklığa benzese de kimi zaman Kıyısında bana yeten çiçekler açan Kendi küçük dünyamı seviyorum