Özlem

Usul, sessiz arkadaşım benim Özledik seni Susarak söylerdin çoğu şeyi Konuştuğunda da yeri gelip Usulca havalanır sözlerinden Yumuşacık konardı sohbetimize İçtenliğn sıcak kelebeği Özledik seni Ve biliyorum ki Sen de bizi özledin Kitapların ve hayatın gizini Ustalıkla çözmeyi bilen Hasan'ı Geveze ama güvenilir Nevzat'ı Yorulmak bilmez, çalışkan Musa'yı Kaytarıcı Ahmet'i, özverili Cahit'i Her işe gülümseyerek Olur diyen Süleyman'ı Hiçbir işe olur demeyen Sabahattin'i Erhan'ı, Mehmet'i, Ali'yi Bir yalnız seni, sen hepimizi, her şeyi özledin Sabahları işe giderken Köşedeki bakkala selam vermeyi İş dönüşü, bir tanıdıkla ayaküstü laflamayı Üst kattaki komşuların gürültüsünü hatta Yandaki yatalak kadının iniltisini Ve evini Akşamları bütün yorgunluğunu Eşiğinde bıraktığın Acılarını dindiren evini Evin de seni özledi Koltuğun, kitapların, terliklerin Bıraktığın gibi duruyor masan Dolapta rakın (Sahi hiç rakı İçmedik biz seninle değil mi Pek vaktimiz olmadı öyle şeylere Çık da bir gün içelim) Bıraktığın gibi duruyor tablada sigaran Sekseninci sayfadaki Gorki Ve penceredeki karın Seni bekliyorlar, dönmeni Seni bekliyoruz, dönmeni Usul, sessiz arkadaşım benim Özledik seni