Waterloo' da Bir Dişi Kedi

O silik aynalarda şaşirdigim pis yüzüm daha çok insanlara benzeyen ve onlara hirçin çalgilar yansitan yüzüm. Uykularim upuzun bir geçmişi yaktikça ve o külle yikandikça ben durmadan utançla oguşturdugum yüzüm. Zengin dul dişi bir kedi seviyor ya kucaginda belki bu insanlara güvenimi doguruyor durmadan ellerim bagli da ondan bu belki yaşli adamlar artiyor haykirişimdan kanatlarini bembeyaz çirpiyor kuşlar bir kadin vuruyor kuşlara kendini vuruyor vuruyor kanatiyor belki sonra da güneşin gövdesine yorgunluktan. o silik, eski, yalniz aynalarda kisaca insanlarda yani kuşlari eskiten kan kurusun. Gürültülü bir intihar başlasin akşamla dinsin sen soyundukça geceye karişan hüzün dinsin dinsin benim çagdaş olmayan igrenç yüzüm. Ayin parçalanişini bir dişi kedi gördü Waterloo'yu gördü bir asker, bir kahraman ama bizim için ne Waterloo, ne yagmur öncesi hüznü bir aptalca büyü ugraştiriyor bizi durmadan çünkü umulmadik bir şey oluyor artik insan bir şey, bir kahkaha sabahin karşisinda ve yüzüm, o deşilmiş, o igrenç yara artik kendine yürüyor kalkip onlardan.