Benim Şiirim

Atmacayım kurşunum bakır sarısı Yetişiyor dalda mağrur İnsancık dev adamdı Son yaprağı kapatırken Açılıyor kapı umarsız Nisan yemişleri gülüyor Özlüyor yazı insafsız Şıkır şıkır göbeği/kadın Bir domuz gibi kaygısız Aşka inanmıyor / çarşafı Çarşafı yırtarken tam ortasından Can taşıyor ıslık çalarken Korkuyu atlıyor düşünceden Usul usul inen bir bakışı Kaşları hızlıca kaldırışı Unutulmaz hatırlatır zaten El ele verecektir muhakkak Bir şarkıyla fal açarken Cam kenarında üşüyecek Karanfilleri sularken koşacak Gözleri köşe başına ağlayacak Kırıp geçirecek bizi gülmekten Bir ince mizah atlayacak Bu yazımdır diyecek mahalleli Çocuklar taş atacak Sağı olacak birazda kör Ama hep bizi konuşacak