Hayal Kuytuları

Dert küpünde oyun olmaz Kulağında küpe yoksa Günün ilk ışıklarının Seher yeli delip geçer Üşürsün... Gün vurmamış hayal kuytularında Altın bileziktir Şıkır şıkır anılar Kolarında uyutmaya kıyamadığın Hafiflersin hatırladıkça Rüzgar gibi geçen O gençlik yıllarını Ele ele tutuşur Yürürken sonsuzluğa Sensizlik... Güle tapıp Melhem olmaz Ne ilk bakış Ne o ilk yemin Gururlanıp utanma Ne benden Nede o ilk sevdiklerinden Yemişler tükenir gider Düzenbazlık oyun olmazsa eğer Marpucundan Gümüş teller dökülür Sazende kayıkların Cilvenaz edalarla Tatlı dil uşaklaşır 'Vallahi de..billahi de...' En güzel yemindir İnanırsan hesapsız.. Kapayınca gözlerini Çocukluğunu resmediyorsa Yüreğin sisler içinde Büyümekten korkuyorsan daha fazla Yani yaşlanmaktan bitevi Açınca gözlerin Ağlıyorsa her gerçeğe Çaresiz bir kabulden Zoraki yaşıyorsan olgunluğu Yaşamış olmak için Öylesine sıradan Hiç kimse zorlayamaz Kaç kendinden Özgür olacaksan Başka bedende Sırala gerçekleri Duysun Kulağını güneşe ve yedi rengine Tıkayanlar Bu bir suç değil Resim senin Sen karar vereceksin Boyaların ahengine Kendini anlatmak En güzel duygudur Kendini tanımayanlara Zevkine er ki Gözlerinde yapılmadık Çılgınlarını göresin insanların Bilki Bir gün dönecektir Anlattığın her şey Her bedende ve ruhta Sıkılmazsın artık Sen teorisyensin Bu yaşamayan güruhta