İstanbul Rubaileri-1

Senle yaşar bu şehir,bu büyülü Boğaz. Sensiz sonbahardır bu şehirde her ilk yaz. Ne bahar gelir artık, 'ne dalları basar kiraz' Matemdedir çengiler,matemdedir ince saz. Yeniköy'den bir gün bir güvercin havalanır. Eminönü'nde benim için şöyle bir oyalanır. Kız Kulesin'den sessizce Üsküdar'a dolanır. Sonra avuçlarıma konar İstanbul'u anlatır. Martıları çapkındır,balıkları işveli. Doğmak gerekirse bu şehirde doğmalı. Sevmek gerekirse bu şehirde sevmeli. İnsan ölecekse bu şehirde ölmeli. Sen gelmezsen İstanbul gelir bana Minarelerinde kandiller yana yana Bir şehir hatları vapuru yanaşır yüreğime Çekerim kokunu içime kana kana Sevdim,hemde çok sevdim bir İstanbul kızını Yaşadım doya doya sevdanın ilk yazını Ölsemde gam yemem,mutluluktan sarhoşum Hiç korkmadan çekerim azrailin nazını Bu şehrin sevdalısı,bu şehrin delisiyim Deniziyle sevişen ahşap iskelesiyim Göklerini kaplayan martıların sesiyim Her emrine amade en sadık kölesiyim Sen kokan,sevgin kokan bana bir gül versen Darılıp hiç kızmayıp bana hep gülüversen Ne kadar sevinirdim,ah bir bilsen sevgilim O gül ve tebessümle,bu şehirde ölüversem İstanbul surlarında bir burç olsaydım Martı gibi süzülüp nazlıca konarmıydın Masmavi sularında seni bulsaydım Ağdaki balık gibi benimle oynarmıydın? Sarhoşum tek arkadaşım İstanbul meyhanesi Ağlıyorum taş plakta Hafız Burhan'ın sesi İçimi ısıtmıyor kumral kızın busesi Unuttum geçmişimi,geleceğim neresi Kadehler tükeniyor ışığında mumların Yüzümde konuşuyor en acısı mimlerin Ne kadar sarhoş olsam İstanbul bilmeyecek Müşterisiyim artık en sessiz ölümlerin