Kanama

ölüm onun tek suçudur şimdi sevgi aranızda yarısı söylenmiş bir söz sen tamamlayacaksın unutma dudakların ılık bir tadı özlüyorsa akşam serinliğinde sesi boğazımda acı bir yudum cömerttir gözyaşına ülkemizin dağları uykunun kanla bölündüğü akşam onun avcundan dökülenleri sen paylaşacaksın dostlarınla derin kuyularda soğurken sular onu haklı kılacak budur biraz da sakın unutma sevgiyi haklı kılacak senin dinmez öfkendir aslında ah eğilip soğumuş anlından son bir kere öpebilseydin çocukluğu hatırlanır şimdi duvarları karış karış yoklayışı tanıyışı pencereleri kapı tokmaklarını dünyayı onlar ne kadar yıkasalar ellerini sünger taşlarıyla ovsalar çıkaramayacaklar bulaşan kanı okşamayacaklar çocuklarını kar gibi beyaz masa örtülerine dokunamayacaklar artık irkilmeden buysa seni güldürmeli ancak gün sessizce çekildi güvercin rengi kubbelerden ezanlar doldurdu kuş yuvalarını hazin ırmaklarda insan yüzleri yüzüyor bak onun da yüzünde bir ırmak akıyor şimdi ellerin serinlesin diye gözlerini sil artık nefret etmeyi öğrenmelisin