Şiiri Eylül

Yalnız kulaklarda değil, yüreklerde de şarkı, Bütün ayların göz nuru, son baharın ilk aşkı. Mukaddimesi mevsimin, belli ki basiretli, En az onun kadar narin, onun kadar şöhretli. Bilirim acın büyük, gülüşüm yardım hevesi, Bu sesi duy can, derinlerden geliyor nefesi! Deme boştur soluklarım, solan gonca gülümse, Üzülme sen, kırılma, ağlama; anca gülümse. Aldırma boz atmosfere, güzün rengidir hüzün, Müjganına değmesin su, gülsün o güzel yüzün. Olmaz deme, belki sen de alırsın haz; an olur, Miladını yaz tutanın ilk baharı hazan olur. Parlasın istiyorum, kalmasın gözde ter, keder, Eylül masumdur, boğuşmayı ilk Eylül terk eder. Ona vuruşu asalet, bir semboldür şapka, fes Sal gitsin kuşu, tek özgürlüğe açılsın kafes. Ruhu doğaya menkulken, harbe aldıramazdı, Eğer; başka ay olsa, inan ki kaldıramazdı. Kadirini bil, isyanlar düşme, ayıp edersin, Kanma geçmişe, göz göre göre kayıp edersin. Fecir gitmeden, fer sönmeden gelsin, gelsin erken Suya sen, sana Eylül, Eylül`e gazel sinerken... Mazi mezarlığında kurşunlar, gelecek şirin, İlk adımı sen at umuda, tut elinden şiirin. Rüzgârın hırçınlığına bakma, üşümüyorum, Yapraklar dökülseler de bir bir, ben düşmüyorum. Dokununca azıyor düşler, ben ki kaşıyorum, Oku bak, hayat aşkını kalbimde taşıyorum. Bilmem, kızıl mıdır, yeşil midir alevi rengin? Ben bir seni yaşarım sevgili, Eylül`dür cengin. Ölüm dahi dost seninle, adın ulvi bir nişan, Sana dokunamayan bahtsız nisan, bin perişan. İnsanın içinde olan yüreğin şahanesi, Güzelliği toprağında, takvimler bahanesi. Yar gibi, incecik, gamze çakışlı bakışları Nâr gibi, sıcacık, volkan nakışlı akışları Ufukları koşup, dağları senle aşıyorum, Ben unutulmaz mevsimleri senle yaşıyorum. Öyle bir sultansın ki, meltemlerin dahi başka, Sapağına uğranmadan gidilmez hiçbir aşka. Ben sevdanın hoşluğuyla sarhoş, aşkınla şaşkın, Pınara sığmaz nehir, fatih çağlar, fatih taşkın...