شمارهٔ ۱۲۳

تیری کز آن دو غمزه ی پرفن برون جهد تنها نه از دلم که ز آهن برون جهد هر ساعتی به موج دگرگون در اوفتم از سیل دیده ام که ز دامن برون جهد زین سان که در شکنجه ی هجران در اوفتم بیم است جان خسته که از تن برون جهد هر صبح و شام کله ببندد بر آسمان این دود آه من که ز روزن برون جهد گفتم حدیثی از دهن خویشتن بگوی گفت این سخن کی از دهن من برون جهد صبح است و مهر دم زده زین صحن دودناک مانند شعله ای که ز گلخن برون جهد جان پرورد نسیم که از زلف او وزد چون باد صبحدم که ز گلشن برون جهد ساقی بگو به بلبل تا برکشد نوا باشد که زاغ غم ز نشیمن برون جهد زان سان گداخته ست ز هجران او جلال کز لاغری ز چشمه ی سوزن برون جهد