شمارهٔ ۱۵۶

گل خودروی و شمشاد قصب پوش در آمد شاد و خندان از درم دوش نقاب مشک بو بگشاده از ماه کمند عنبرین افکنده بر دوش ز بند پرنیان آزاده سروش ولی دربند هندویی زره پوش نمی دانم چه در گوشش همی گفت که حاجب برده بودش سر سوی گوش چو من لطف سراپایش بدیدم در افتادم ز پای و رفتم از هوش مرا چون دید بر خاک اوفتاده به بوی وصل او سرمست و مدهوش به صد لطفم ز روی خاک بر داشت کشید از یکدلی تنگم در آغوش چنان مستغرق وصلش شدم من که کردم دین و دنیا را فراموش مرا گویند چون دیدی وصالش جلال از دست غم من بعد مخروش ولی چون گل برون آید ز غنچه کجا بلبل تواند بود خاموش چو وقت گل ز می منعت کند شیخ ز می بنیوش و پند شیخ منیوش