شمارهٔ ۲۸۲

نگارا با هواداران ز بیزاری چه می گویی چو زلفت با گرفتاران چه سر داری چه می گویی مرا گفتی به دشواری بده جان در فراق من سخن گفتی و جان دادم به دشواری چه می گویی مرا گفتی که احوالت ز زاری نیک خواهد شد کنون حالم همی بینی بدین زاری چه می گویی نگفتی می سپارم دل چو دیدی جان سپاری ها کنون دل را چو خود گفتی که بسپاری چه می گویی من دل خسته را زین گونه با زاری که می بینی سخن با من درین حالت ز بیزاری چه می گویی اگر چشم ترا گویم که بیمارم دلم گوید حکایت پیش بیماران ز بیماری چه می گویی چو می گویم نگویی رخت با زلف و دل گوید حدیث روز روشن با شب تاری چه می گویی طبیبم گفت سنبل بو که درد دل شود ساکن الا ای طره جانان تو عطاری چه می گویی دلا هر لحظه می گویی که ترک یار می گیرم زهی یارا چه می گویم زهی یاری چه می گویی مرا چشمش چو می می داد گفتم با خرد ساکن که اندر مجلس مستان تو هشیاری چه می گویی مرا گفتا که من صد ره ز تو بی خودترم زین می مرا هشیار خواندی هیچ پنداری چه می گویی دلا با زلف عیارش چو زهدم درنمی گیرد اگر با او برآرم سر به عیاری چه می گویی به نقد امروز ای ساقی به باده وقت ما خوش کن حدیث کهنه پاری و پیراری چه می گویی ببین ای بلبل آن عارض و زین پس مدح گل کم گو شبی تا روز مدح گل به بیداری چه می گویی کنون ای ساقی مجلس چو لعل دوست حاضر شد حکایت پیش ما از در و بازاری چه می گویی همی گویی جلال از عاشقی زین گونه خواری کش سخن با عاشق مسکین بدین خواری چه می گویی