شمارهٔ ۴۲

به بالین غریبانت گذر نیست ز حال مستمندانت خبر نیست ز تو پروای هستی نیست ما را تو را پروای ما گر هست وگر نیست تویی منظور من در هر دو عالم مرا بر دنیی و عقبی نظر نیست یکایک تلخی دوران چشیدم ز هجران هیچ شربت تلخ تر نیست اسیر هجر و نومید از وصالم شبم تاریک و امید سحر نیست همی خواهم که رویت باز بینم جز اینم در جهان کامی دگر نیست دلی خالی نمی بینم ز دردت کدامین دل که خونش در جگر نیست درین میدان سرافرازی کسی راست که او را بیم جان و خوف سر نیست به جز جانان نیاید در دل ما که خلوتخانه است این رهگذر نیست رخ و چشم تو تا غایب شد از چشم من شوریده دل را خواب و خور نیست جلال خسته را از در مکن دور که او را خود جز این در هیچ در نیست