شمارهٔ ۱۲

شراب لعل باشد قوت جان ها قوت دل ها الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها چو ز اول عشق مشکل بود و آخر هم چرا گویم که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها خوشا مستی که هشیار از حرم خیزد ازآن فارغ که بود اندر میان راهی و اندر راه منزل ها ندانم کز کدامین پرده زد حادی نوا کامشب ز گلبانگ حدی سیر دگر دارند محمل ها مزن بر کهنه دلق دردنوشان زاهدا طعنه که در کوی مغان هستند صدرآرای محفل ها شدم در لای های خم فرو هرچند می دانم که روزی بردمد گل های رسوایی ازین گل ها درین گرداب غم کشتی می از کف منه جامی که نتوان جز بدین کشتی گرفتن راه ساحل ها