شمارهٔ ۱۸

نسیم الصبح زر منی ربی نجد و قبلها که بوی دوست می آید ازآن فرسوده منزل ها چو گردد شوق وصل افزون چه جای طعن اگر مجنون به بوی هودج لیلی فتد دنبال محمل ها دل من پر ز مهر یار و او فارغ نبوده ست آن که می گویند راهی هست دل ها را سوی دل ها رسید اینک ز ره سلمی و من از ضعف تن زینسان فخذ یا صاح روحی تحفة منی و اقبلها مریز ای ابر دیده آب حسرت بر سر راهش که دور اولی سم اسبش ز آسیب چنین گل ها مرا از هجر او در دل گره می بود صد مشکل چو دیدم شکل او فی الحال حل شد جمله مشکل ها ز جور دور غم فرجام جامی قصه ها دارد ولکن خوف املال الندامی لم یطولها