شمارهٔ ۲۶۱

عجب در عربده ست امروز با من ترک مست من گریبانم به دست او و دامانش به دست من منم پر سرو و گل باغی ز فکر قد رخسارش که باشد تیر طعن عیب جویان خاربست من به دارم سر بلندی داد آن نخل جهان آرا چه عالی شد ببین ز اقبال عشقش قدر پست من مرا شد عمر شست و ماهی آن ساعد سیمین نیفتاد اندرین گرداب غم هرگز به شست من بت من خودپرست از آینه من بت پرست از وی ندارد فکر حال بت پرستان بت پرست من فکند آن سرو سایه بر سر من چشم آن دارم که فردا سایه طوبی بود جای نشست من فکند آن سرو سایه بر سر من چشم آن دارم که فردا سایه طوبی بود جای نشست من نیم من جامی آسوده خاطر آن تنک جامم که از سنگ جفا آن تندخو خواهد شکست من