شمارهٔ ۳۳۴

هرشب از زلف تو حال من پریشان تر بود هردم از لعل تو چشمم گوهرافشان تر بود گرچه نتواند ز جا جنبید سرو جویبار بر قدت از شاخ نی در آب لرزان تر بود گفتیم یک بوسه خواهی یا دو دشنام از لبم هرچه کمتر جان من دانی که آسان تر بود چاره حیرانی خود زیر بار عشق تو هرکه را پرسم ز من صدبار حیران تر بود مهرت اندر جان و جان در دل دل اندر بر نهان کردم و زین نیز می خواهم که پنهان تر بود ز آتش دل پیرهن بر من بسوزد خرقه هم گرنه هر یک در برم از آب مژگان تر بود بلبل خوشخوان چو وصف گل سراید در چمن گفته جامی که خواند هرکه خوشخوان تر بود