شمارهٔ ۳۸۸

بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من به پایت تا کشم جان را گذر دامن کشان بر من دلی دارم من از مهر تو پر وز دیگران خالی چه باشی مهربان بر دیگران نامهربان بر من چه باک ار کوه های غم نهادی بهر من بر هم که منتهاست از تو از زمین تا آسمان بر من چو از خونم شود گل آستانت در زمین غلتم که گردد خلعت رحمت گل آن آستان بر من فتد بر رشته جانم گره از لعل خاموشت معاذالله از آن روزی که نگشایی زبان بر من تنم سر تا قدم پر شد ز پیکان های تو زان سان که همچون کوه آهن کارگر ناید سنان بر من سبکبارم مخواه از کوه اندوه بتان جامی که می آید خیال این سبکباری گران بر من