شمارهٔ ۳۸۸

ماییم و حضرت تو و صد سوز و صد نیاز ای عشق چاره ساز جگرسوز جان گداز تو در غنای مطلق و ما در فنای محض جانها در آرزوی تو ای عشق چاره ساز گفتم که سر ببازم بر آستان تو گفتا که هر چه بازی می باز و کج مباز آن یار ظاهرست و در اعیان مقررست در کسوت حقیقت و در صورت مجاز با ترس و بیم باش که عشقست بت شکن امیدوار باش که وصلست دلنواز قومی ز شوق روی تو در لذت مدام جمعی بجست و جوی تو در روزه و نماز کوتاه کرده ایم حکایت ز هر چه بود اما بسان زلف تو گشت این سخن دراز با رنج گفت رنج ندارم بهیچ روی گفتند سبز باشی و خوشبوی و سرفراز هر کس نیازمند کسی شد بصورتی قاسم نیاز برد بدرگاه بی نیاز