شمارهٔ ۴۵۶

همی دهد خبر از گل نسیم صبحدمی ز گشت باغ میاسا به عذر بی درمی به دست اگر درمت نیست کن به باده گرو قبای محترمی و کلاه محتشمی به پیش ناوک غم هر گلی کنون سپریست چرا چنین هدف ناوک هزار غمی شکوفه بین و بنفشه به باغ و یادآور ز روز موی سفیدی و عهد پشت خمی عرب نژاد مهی راه من زد ای مطرب ترانه ای بسرا حسب حال این عجمی به بانگ چنگ بگو کای به رخ چراغ حرم فذاک روحی و قلبی و ان ابحت دمی به هرچه طبع تو مایل شود ز لطف و ستم فذاک غایة قصدی و منتهی هممی چراست سوی تو روی جهانیان شب و روز اگر نه قبله آفاق و کعبه حرمی فراقنامه جامیست این نوشته که کرد به نوک هر مژه از رشحه جگر قلمی