شمارهٔ ۴۷۶

قلاش وش دیدم بتی ای وقت آن قلاش خوش کو باخت نقد دین و دل در عشق آن قلاش وش طوبی ز قد او خجل مانده صنوبر پا به گل سروی بغایت معتدل بالا خوش و رفتار خوش هستند بی جام و سبو مست لب میگون او صوفی وشان صاف جو صافی دلان دردکش زان لب به بزم عاشقان آمد حدیثی در میان ساقی ز یکسو داد جان مطرب ز یکسو کرد غش می بینم از زلف دو تا بر طرف رویش خال را افتاده در چین و خطا مسکین غریبی از حبش خوش آنکه خواهم زان صنم بوسه پی تسکین غم دو یا یکی و او از کرم بخشد سه چار و پنج و شش جامی صلای باده ده کز هر چه گویی باده به بر سر سبوی باده نه تا چند ازین دستار و فش