شمارهٔ ۵۶۰

زد شیخ شهر طعنه بر اسرار اهل دل المرء لایزال عدوا لما جهل تکفیر کرد پیر مغان را وگر برد بویی ز کفر او شود از دین خود خجل محضر به خون اهل صفا می زند رقم این رقعه بر جهالت او بس بود سجل آیین صدق و رسم مروت نه کار اوست از طبع منحرف مطلب خلق معتدل ساقی بیا که ذکر کدورت کدورت است تا هست مهل باده صافی ز کف مهل آن جام می بیار که از لوح اعتبار سازد غبار هستی موهوم مضمحل باشد که مرتفع شود از آفتاب می آثار ظلمتی که نماید ز مد ظل جامی به بزم پیر مغان بار خواست دوش نگسسته دل هنوز ز پیوند آب و گل مستی زد این ترانه به آواز چنگ و گفت یا طالب الوصول تجرد لکی تصل