شمارهٔ ۶۲۱

من آن نیم که زبان را به هرزه آلایم به مدح و ذم خسان نوک خامه فرسایم حدیث سفله خزف عقد گوهر است سخن زهی سفه که من این را به آن بیارایم به ژاژ خاییم از دست رفت مایه عمر کنون ز حسرت آن پشت دست می خایم ز شعر شعر کزین پیش بافتم امروز جز آب دیده و خون جگر نپالایم فضای ملک سخن گرچه قاف تا قاف است ز فکر قافیه هر لحظه تنگ می آیم سخن چو باد و من از فاعلات و مفعولات ذراع کرده شب و روز بادپیمایم سحر به ناطقه گفتم که ای به رغم حسود به کارگاه سخن گشته کارفرمایم کشم ز طبع سخن سنج رنج رخصت ده که سر به جیب خموشی کشم بیاسایم جواب داد که جامی تو گنج اسراری روا مدار کزین گنج قفل نگشایم