شمارهٔ ۷

الا یا ایها الساقی می آمد حل مشکل ها ز می مشکل بود توبه ادر کاسا و ناولها چو گردد کعبه رو لیلی ز مجنون بیش ازین ناید که ریزد خون دل از دیده بر آثار منزل ها ز هر محمل چو آید بوی لیلی جای آن دارد که گردد اشک مجنون قطره زن دنبال محمل ها بمیر از خویش تا زین موج خیز غم امان یابی که شخص مرده را زود افکند دریا به ساحل ها نه لاله ست آن دمیده گرد کویت ز اشک محرومان حبابی چند گویی خاست از خونابه دل ها به صد ذلت سر من و آستان پیر میخانه به شیخ محترم بادا مسلم صدر محفل ها به خواب ار شعله های نور گردد گرد تو جامی بشمس الراح عبرها و دور الکاس اولها