شمارهٔ ۷۳۹

ای ز خورشید رخت تا ماه بعد المشرقین اهل بینش را تماشای جمالت فرض عین روی تو چون مه عیان سر دهانت بس نهان در میان این و آن موی میانت بین بین سبحه در گردن عصا در کف مصلا بر کتف پای تا سر شیخ شهرت جوی ما شید است و شین استخوانم شد ز غم صد پاره و هر پاره ای زان مقامر پیشه دارد داغهای چون کعبتین جان که از لب دادیم بستان به تیغ از من مباد کز جهان بندم ز عشقت رخت ادا ناکرده دین صوفی این دلق ملمع صرف وجه باده کن در لباس صورت از رندان نشاید زیب و زین عزم مسجد کردم از میخانه پیر میفروش گفت یار اینجاست جامی این تمشی این این