غزل شمارهٔ ۷۳۹
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
یارب تو دوش با که به شادی نشسته ای
کامروز بی غم از در ما باز جسته ای
از روی عشوه بند قبا را گشاده باز
وز راه شیوه طرف کله بر شکسته ای
سیم از میان ببرده و در کیسه ریخته
زر در کمر کشیده و بر کوه بسته ای
امروز گو شکفته مشو هیچ گل که تو
صد گلبن شکفته و صد لاله دسته ای
گل نقل نیست باده بنه کز دهان و لب
یک خانه شهد و شکر و عناب و پسته ای
برخیز و شمع را بنشان یا بهل چنان
تا شمع بیندت که چنین خوش نشسته ای
گر دیگری ز حسرت او غصه میخورد
ای اوحدی تو باری ازین غصه راسته ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş