شمارهٔ ۷۹۰

چو نای بر دل من تنگ شد فضای جهان رسد به عرش نفیرم ز تنگنای جهان نه این کبودی چرخ است بلکه شد نیلی ز زخم سیلی صاحبدلان قفای جهان مجو دوام طرب زانکه چار حد دارد به شاهراه حوادث طرب سرای جهان فتاد رخنه به دیوار دین و پنداری که هست کنگره کاخ دلگشای جهان تفاوت خوشی و ناخوشی که در گذر است بود خشونت سوهان عمرسای جهان طلسم گنج حقیقت گشای و دم درکش که ناگهان کشدت در دم اژدهای جهان وفا مجو ز جهان هر که بود ز اهل وفا به زیر خاک شد ای خاک بر وفای جهان قرارگاه تو ملک بقا بود تا چند شوی فریفته ملک بی بقای جهان بتاب رخ ز جهان و جهانیان جامی که قبله گاه امید تو بس خدای جهان