شمارهٔ ۷۹۰

ز تنهایی چو مینا راز با پیمانه می گویم گهی با شمع محفل گاه با پروانه می گویم حریف نکته سنجی در همه عالم نمی بینم سخن از بی کسی با خویش چون دیوانه می گویم ادیب این دبستانم سر و کارم به طفلان است بزرگی را چه نقصان گر سخن طفلانه می گویم ز تنهایی شب هجران او خوابم نمی آید نشسته بر سر بالین خود افسانه می گویم به قدر خود ز هرکس طاقتی در عشق می باید مرا کاری به بلبل نیست با پروانه می گویم پس از مقصد رسیدن مدعا معلوم می گردد سخن را رهروان در راه و من در خانه می گویم سلیم از اعتقاد خویش هرکس می زند حرفی تو دل را کعبه می خوانی و من بتخانه می گویم