Beş Parmak Dağında Endymion

Uyuyordum doruğunda dağın. Ve güzeldi yılların yıprattığı yıktığı gövdem. Yukarda, elen ormanında, yavaşlatıyordu Kentaur dörtnal koşusunu gözetlemek için uykumu. Hoşlanıyordum düş görmek için uyumaktan ve o öteki, bellekten kurtulan arındırıcı düşe kavuşmak için yeryüzünü yaşamanın yükünden kurtaran düşe kavuşmak için uyumaktan. Tanrıça Diane, o aynı zamanda ay olan, görüyordu uyuduğumu dağın üzerinde. İndi, yavaşça, kollarıma. Altın ve aşk, yanan gecede! Sıkıyordum ölümlü gözkapaklarımı. Görmek istemiyordum, balçık dudaklarımın kutsallığına saygısız davrandığı yüzü. İçime çektim ayın kokusunu ve adımı ünledi ölümsüz sesi. Kavuşan arık yanaklar! Aşkın ve gecenin ırmakları! İnsan buseleri ve gerilimi yayın! Bilmiyorum ne kadar sürdü mutluluğum. Öyle şeyler vardır ki ne salkım ölçebilir ne çiçek ne de narin kar. Herkes kaçtı benden. Korkutuyordu herkesi ayın gönül verip sevdiği erkek. Yıllar geçti. Çılgına çeviriyor beni, bir korku, uyandığım zaman. Düşünüyorum, gerçek miydi, bir düş müydü yoksa dağın doruğunda yaşadığım o altın çalkantı. Boş yere tekrarlıyorum kendi kendime geçmişin anısı ve düş, tek ve aynı şeydir diye. Yalnızlığım dolaşıyor yavan yollarında yeryüzünün; ama ben, arıyorum, hep arıyorum, eskil gecesinde tanrıların, o duygusuz ayı, kızını Zeus'ün.