Niebla (Aguirre)

J José María de Aguirre
0 Altın Yaprak
Nublose el sol de la esperanza mía que siempre tuvo resplandor escaso, sin llegar a las cumbres del Ocaso, la linde al trasponer el mediodía. Al escalar la pedregosa vía menguó mi aliento y vacilo mi paso; y tuve sed y la sacié en tu vaso ¡musa del Septentrión, Melancolía! Agotado en los medios del camino en plena juventud, voy peregrino desalentado, vacilante y ciego. Nublose el sol de la esperanza mía... ¿No habrá una estrella que me preste guía en este mar de sombra en que me anego?

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.