Gotas de ajenjo/LXVI

J Julio Flórez
0 Altın Yaprak
La ramera lloraba... y se reía con una de esas risas espantosas, con una de esas risas que podrían espantar a los muertos en sus fosas. Acababa de dar a luz, y en tanto que alguien le preguntaba quién sería el padre de aquel ser... llena de espanto, la ramera lloraba... y se reía.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.