Gotas de ajenjo/LXXXVIII

J Julio Flórez
0 Altın Yaprak
Al escuchar mi apóstrofe, dijiste: –¡Mi vida es agua clara! ¡Sí, muy clara... aunque triste! ¡Si a ella te asomas... te verás la cara!– Yo me asomé; pero al hurgar su fondo, en apariencia plácido y sereno, debajo de aquella agua, en lo más hondo, ¡hallé un montón de pestilente cieno! No me detengo en el principio apenas desde entonces; me agrada verlo todo: porque ya sé que a veces las arenas no son arenas... ¡sino inmundo lodo!

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.