Gotas de ajenjo/XXI

J Julio Flórez
0 Altın Yaprak
Cuando tú quebrantaste el juramento aquél... (¡y en qué ocasión!) en mi alma muda floreció en un momento el árbol ponzoñoso de la duda. Cuando a infame traición luego ayudaste casi en tu propio hogar... la flor bendita de la fe, que en mi espíritu sembraste, cerró su cáliz y rodó marchita. Si ese árbol vive aún... ¿la culpa es mía? Si se secó esa flor... ¿mía es la culpa? Si todo efecto fue de tu falsía, ¿quién, al verte sufrir, no me disculpa?

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.