Dilenci

Hayatımım birkaç dönemini hatırlıyorum da Boş bir masada saatlerce oturan bir genç vardı Gideceği bir yeri olmadığından Geçmesini istediği onca zamanı ve Gelmesini beklediği onca umudu vardı Fonda hep aynı şarkı çalardı Her zaman kurduğu ve birkaç dakika sonra yıktığı yaşamları vardı cebinde Elleri cepte öylesine yürüdüğü kaldırımları Boş sokakları ve Boş yere yanan lambaları vardı Bir gün o cafeye beklenen sen gelivermiştin Uzaktan baktım Karanlıktın, sahipsizdin, tedirgin ve muhtaçtın Sonra her yerde olduğunu anladım Gidecek bir yerin olmadığı düşündüm Bir gün bizim oradaydın Bir gün ise en zengin yerdeydin Nasılda yolların vardı Uzun, yorucu ve umutlu Ve ben boş masada otururken çaresizce Sen gelmiştin Usulca Nasılda bir anda düşünmüştüm tüm bunları Nasılda aşık olmuştum hemen O notu masama bırakmadan önce Meğer bir gün bizim orada oluşun Bir gün ise semtin en zengin yerde oluşun Masama bıraktığın o notta gizliymiş Babamız öleli 2 yıl oldu, ben ve küçük Kardeşlerime annem bakıyor Ama annemi kimse işe almıyor kardeşlerim okumak istiyor Lütfen bize yardım edin. Okuduktan sonra elinizdeki kağıdı lütfen yere atmayıp Geri verir misin� Çıkarıp cebimden 20 lira vermiştim Mutlu olmuştun Benimse içim burkulmuştu Sanırım beni sevmiştin o gün Hem de çok Dilenciydin boş sokaklarda dolaşan Evi barkı olmayan Şimdi düşünüyorum da Bu kadar sokakları, lambaları, umutları, Kurduğum ve yıktığım yaşamları niye bu kadar sevdiğimi Şimdi kim dilenciydi bilemiyorum Sen mi Yoksa Senden sevgi dilenen ben mi?